Κομμάτια

Νόμιζα πως αν γνώριζα ποια κομμάτια λείπουν από τους ανθρώπους, η ζωή θα ήταν εύκολη. Θα ήξερα πώς να βοηθήσω. Θα βοηθούσα τους ανθρώπους να βρουν τα κομμάτια που τους λείπουν. Πόσο όμορφη θα μπορούσε να γίνει η ζωή; Φαίνεται το φώναξα πολλές φορές και πολύ δυνατά....

Αποδοχή

Πονάω όσο πονούσα και εχθές, όμως σήμερα άνοιξα τις γρίλιες για να μπει λίγο φως. Το ασπρόμαυρο δωμάτιο πήρε πάλι χρώμα, μου θύμισε στιγμές που ζήσαμε μαζί, στιγμές που μαλώσαμε, στιγμές που φωνάξαμε και στιγμές που γελάσαμε. Αν αναρωτιέσαι αν είμαι καλά, η απάντηση...

Μαμά, δεν έφτασα ποτέ!

«Ναι, ρε μαμά, θα σου στείλω μόλις φτάσω. Τι αγχώνεσαι; με το τρένο θα είμαι, τι μπορεί να συμβεί;» Πολλοί το σκέφτηκαν. Κάποιοι το είπαν. Μέσα σε λίγες στιγμές, η σιγουριά του αύριο έγινε κόμπος στο στομάχι. Υπαιτιότητα του κράτους ή μήπως ανθρώπινο λάθος; Δεν έχει...

Χρυσή φυλακή

«Σκαρφάλωσα τα βουνά της μοναξιάς, περπάτησα τα μονοπάτια του εγωισμού και τρυπήθηκα από τα αγκάθια της θλίψης!» Φώναξε ο νεαρός στον γέροντα και έκανε μια παύση. Μερικές στιγμές αργότερα και αφού έθεσε τα συναισθήματα του υπό έλεγχο, πήρε μια βαθιά ανάσα και...

Ο καμβάς μου

Πόσο θα ήθελα να ζω σε έναν άλλο κόσμο... Έναν κόσμο δίκαιο, που οι κόποι σου ανταμείβονται. Που το ευτυχισμένο τέλος είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Έναν κόσμο που ο ουρανός είναι πάντα γαλανός και η ευτυχία μετατρέπεται σε μουσική και ταξιδεύει με τον αέρα....

Το παραλήρημα ενός αθάνατου – Νύχτα

  Ημερολόγιο,καταχώρηση: 35879, Ημερομηνία: 28-02-2019   Άλλη μια μέρα που έφτασε στο τέλος της. Ο ήλιος αποτραβιέται και χάνεται λίγο-λίγο πίσω από τα βουνά. Το σκοτάδι δεν χάνει ευκαιρία και ορμάει να κατασπαράξει τον κάποτε φωτεινό μας κόσμο. Στην αρχή...

Ο πόνος, είναι κομμάτι της ζωής!

«Μάλλον πρέπει να απομακρυνθούμε! Είναι επικίνδυνα!» Μου ψιθύρισε το μυαλό. Εγώ δεν απάντησα, έμεινα εκεί να κοιτάζω το χάος κατάματα. «Σε παρακαλώ, πάμε να φύγουμε, φοβάμαι!» Έκλαψε για άλλη μια φορά, μα δεν αντέδρασα καθόλου. Το μυαλό με τα χέρια του, τράβηξε απαλά...

Το παραλήρημα ενός αθάνατου: Φεγγάρι

Το φεγγάρι σκαρφάλωσε στον ουρανό για άλλη μια φορά. Διεκδίκησε τη θέση που δικαιωματικά του αξίζει. Για λίγες ώρες μονάχα, θα γινόταν μάρτυρας σε όσα κάλυπτε το μαύρο πέπλο του. «Πως είναι;» Η γνώριμη φωνή του κάποτε αθάνατου κύριου Πάκετ, έφτασε στα αφτιά του...

Πάγωσε ο χρόνος

Σε έναν κόσμο τόσο άδειο, που ακόμα και ο χρόνος τον έχει εγκαταλείψει. Κάθε σήμερα, κάθε αύριο, σκηνές σε επανάληψη, που σαν ψηφιακός τίτλος, παίζει ξανά και ξανά στον υπολογιστή της ζωής. Περιτριγυρισμένος από γνωστές φιγούρες και οικεία πρόσωπα, όμως και πάλι τόσο...

26 χρόνων!

Μεγαλύτερος κατά έναν ακόμα χρόνο. Σαν να ήταν εχθές παίζαμε με αδερφό και φίλους στους τσιμεντένιους δρόμους της μικρής μας γειτονιάς. Φίλοι, φίλες, παρέες, τα είχαμε όλα. Άλλες φορές μαλώναμε, άλλες φορές γελούσαμε και άλλες φορές παίζαμε. Τα χρόνια πέρασαν, έγινα...
Ο καμβάς μου

Ο καμβάς μου

Πόσο θα ήθελα να ζω σε έναν άλλο κόσμο... Έναν κόσμο δίκαιο, που οι κόποι σου ανταμείβονται. Που το ευτυχισμένο τέλος είναι ο κανόνας και όχι η...

read more
Κομμάτια

Κομμάτια

Νόμιζα πως αν γνώριζα ποια κομμάτια λείπουν από τους ανθρώπους, η ζωή θα ήταν εύκολη. Θα ήξερα πώς να βοηθήσω. Θα βοηθούσα τους ανθρώπους να βρουν...

read more
Μια στιγμή

Μια στιγμή

Πώς γίναμε δυο ξένοι; Ποιος πέταξε την πρώτη πέτρα στο γυαλί της ευτυχίας μας; Η αλήθεια είναι πως δε θυμάμαι πλέον, πέρασε καιρός. Έχω ξεχάσει πώς...

read more
Το ταξίδι μου

Το ταξίδι μου

    Γεροχρόνε, τι μου κρύβεις; Τι όμορφες και άσχημες στιγμές μου φυλάς; Θα βαδίσω αυτόν το δρόμο μοναχός; Θα βρω τον ένα άνθρωπο που όλοι...

read more